W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z serwisu lublin.eu oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień Twojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w Polityce prywatności.Zamknij

Drukuj stronę do PDF Zbigniew Kiełb - pasjonata od rekonstrukcji munduru ppłka Stanisława Magnuszewskiego

11.04.201412:27

Okazuje się, że o historii można mówić bardzo ciekawie i z wielką pasją. Zbigniew Kiełb - rekonstruktor munduru konkretnego żołnierza – Stanisława Magnuszewskiego, oczarował słuchaczy w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Lublinie swoim bohaterem. Kim jest postać, której poświęcił wiele czasu? Zbigniew Kiełb-Puławianin, z wykształcenia historyk - poświęcił wiele czasu, by stworzyć biogram ppłka Magnuszewskiego. Przy tej arcyciekawej, wielowątkowej pracy trafił na życzliwość wielu osób.Przy okazji zrekonstruował jego mundur wojskowy - żołnierza z 2 Pułku Saperów Kaniowskich. Co pisze o swoim bohaterze licznych kwerend: Stanisław Magnuszewski urodził się 3 września 1888 r. w Dyneburgu w Rosji. Po ukończeniu szkoły mechaniczno-technicznej w Briańsku wstąpił w 1908 r. do Wileńskiej Szkoły Wojennej. W 1909 r. został przeniesiony do Szkoły Wojennej Aleksiejowskiej w Moskwie. Po jej ukończeniu w 1910 r. jako podporucznik został przydzielony do 10. Batalionu Saperów w Ostrołęce. Po wybuchu I wojny światowej objął w 1914 r. korpusowy park inżynieryjny 10. Batalionu Saperów i wyruszył na wojnę, podczas której awansował na podkapitana. W 1917 r. został przeniesiony do 1. Pułku Inżynieryjnego I Korpusu Polskiego na Wschodzie. W 1918 r. brał czynny udział w zdobyciu miasta i twierdzy Bobrujsk, został awansowany na kapitana oraz zdemobilizowany w trakcie ogólnej demobilizacji Korpusu. Podczas próby przedostania się do Polskiego Oddziału Murmańskiego, a następnie powrotu do Polski, został aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu w Woroneżu, gdzie przebywał 8,5 miesiąca. W kwietniu 1919 r. uciekł z niego i przez blisko 6 miesięcy pokonał pieszo ok. 2000 km, przepłynął rzekę Berezynę oraz Bug i dotarł do Białegostoku, gdzie aresztowali go Polacy jako rosyjski szpiega. Po 2,5 miesiącach internowania i weryfikacji udał się do Warszawy, gdzie w styczniu 1920 r. został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 13. Batalionu Saperów. W lutym 1920 r. został dowódcą 8. Batalionu Saperów, z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej m. in. w bitwie pod Mławą. W 1921 r. odbył kurs uzupełniający oficerów sztabowych w Kościuszkowskiej Oficerskiej Szkole Saperów w Warszawie, awansował na majora i został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych, a w 1922 r. Krzyżem Virtuti Militari 5 kl. oraz awansował na podpułkownika. Był następnie zastępcą dowódcy 1. Pułku Saperów Legionów w Modlinie (1922-1925) oraz dowódcą 9. Pułku Saperów w Brześciu nad Bugiem (1925-1926). W 1926 r. ppłk S. Magnuszewski za swoja postawę i brak udziału w przewrocie majowym po stronie marszałka Józefa Piłsudskiego został przeniesiony do 2. Pułku Saperów Kaniowskich w Puławach na stanowisko jego dowódcy. W 1928 r. otrzymał Złotym Krzyżem Zasługi, a w latach 1928-1929 odbył kurs oficerów sztabowych saperów w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W czasie dowodzenia puławskim pułkiem przeformowano go w 1929 r. na 2. Batalion Saperów Kaniowskich. W grudniu 1931 r. z niewiadomych przyczyn został on zawieszony w wykonywaniu swoich czynności. W 1932 r. zdał dowództwo nad 2. Batalionem Saperów Kaniowskich i stawił się przed komisję lekarską, którą przeszedł pozytywnie. Niespełna dwa miesiące później został wezwany na drugą komisję rewizyjno-lekarską w gmachu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Na podstawie jej orzeczenia został uznany za zupełnie i trwale niezdolnego do służby wojskowej. W tym samym 1932 r. odznaczono go Krzyżem Niepodległości z Mieczami, a następnie przeniesiono w stan spoczynku. Tak po wielu latach walki i pracy dla ojczyzny, ze względu na brak lojalności wobec uczestników zamachu w maju 1926 r., przy pomocy komisji lekarskiej doprowadzono do usunięcia ppłk. S. Magnuszewskiego z szeregów Wojska Polskiego. Po przejściu na emeryturę mieszkał z żoną Bronisławą w Puławach do 1937 r. W tym czasie odwiedził matkę i rodzinę mieszkającą na Łotwie, zajmował się pisaniem pamiętników i tworzeniem drzewa genealogicznego rodziny. Był pomysłodawcą oraz przewodniczącym Komitetu Budowy Krzyża na terenie działek wojskowych w celu upamiętnienia obecności 2. Pułku Saperów Kaniowskich w Puławach. Po oddaniu do użytku tego krzyża w 1937 r. przeprowadził się z żoną do jej rodziny mieszkającej w Kielcach. W maju 1939 r. zgłosił się do Ministerstwa Spraw Wojskowych, aby w obliczu zbliżającego się zagrożenia wojennego służyć ojczyźnie swoim doświadczeniem. Nie pozwolono mu jednak wstąpić w szeregi Wojska Polskiego, gdyż nadal ciążył na nim brak lojalności względem piłsudczyków w maju 1926 r. W trakcie kampanii wrześniowej 1939 r. próbował zaciągnąć się do służby szukając możliwości w Kielcach, Lublinie oraz Włodawie. Działania te zakończyły się niepowodzeniem. Po powrocie do Kielc nie brał udziału w żadnej działalności konspiracyjnej. Podczas okupacji niemieckiej, dzięki posiadanemu doświadczeniu medycznemu, opatrywał i leczył rannych partyzantów. Te umiejętności pozwoliły mu po wojnie na prowadzenie nielegalnej praktyki lekarskiej. Żył bardzo skromnie ze zwykłej emerytury starczej, gdyż władze komunistyczne nie uznawały jego przedwojennej emerytury wojskowej. Zmarł 20 lutego 1968 r. i został pochowany w grobowcu rodzinnym Konopków na starym cmentarzu w Kielcach" Biogram pplk Stanisława Magnuszewskiego opracował Zbigniew Kiełb całość zebrał :Jerzy Jacek Bojarski Zbigniew Kiełb - z wykształcenia historyk o specjalizacji archiwalnej, zajmuje się także zagadnieniami numizmatyki i heraldyki.Jest współautorem albumów "Nowa Aleksandria - Puławy. Ocalić od zapomnienia" oraz "Powiat Puławski dawniej i dziś", a także autorem książek: "Zarys historii 2 Pułku Saperów Kaniowskich", "Między dwoma brzegami... O historii mostów puławskich w latach 1792-2008", "Przerwane życiorysy... Listy katyńskie osób związanych z Puławami i powiatem puławskim oraz Dęblinem do roku 1939" oraz albumu "Puławy ponad czasem". Redaktor czasopisma historycznego "Studia Puławskie". Członek Zarządu Oddziału Lubelskiego Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego oraz Honorowy Członek Stowarzyszenia Rodzina Katyńska w Lublinie. Na co dzień jako historyk pracuje w Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta w Puławach.