W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z serwisu lublin.eu oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień Twojej przeglądarki. Więcej informacji znajdziesz w Polityce prywatności.Zamknij

Drukuj stronę do PDF Collegium Veterinarium - Pawilony weterynarii (1953-1959)

W 1948 r. władze Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej ogłosiły konkurs na projekt zespołu budynków dla klinik weterynaryjnych. Budynki miały być kontynuacją rozwijającego się miasteczka uniwersyteckiego. Zwycięski projekt został opracowany przez Czesława Gawdzika i Tadeusza Witkowskiego. Był to ich pierwszy sukces na nowej drodze współpracy. Architekci dla UMCS wspólnie opracowali jeszcze m.in. Gmach Fizyki i Chemii.

Przedstawiony przez architektów projekt wystawiono na Krajowej Wystawie Architektury, zyskał aprobatę oraz został nagrodzony w 1953 r. III nagrodą Stowarzyszenia Architektów Rzeczpospolitej Polskiej. Sąd konkursowy uzasadniając swoją decyzję napisał: „Z punktu widzenia technicznego projekt jest słusznie dopasowany do obecnych warunków realizacyjnych. W stosunku do użytych środków rezultat artystyczny jest wysoki. Zastrzeżenia budzą zbyt agresywne szczyty z pinaklami w projekcie.” ( „Architektura” 1953 nr 7 s. 172).

Klinika weterynaryjna została zaprojektowana jako budynek parterowy z użytkowym poddaszem w stylu narodowym. Elewacja główna była podzielona na trzy części, gdzie każda z nich była zaakcentowana podwyższonymi dachami o kalenicach ułożonych prostopadle do głównego korpusu. Trójkątny szczyt ryzalitu głównego architekci podzielili trzema gzymsami w poziomie oraz lizenami w pionie. Boczne skrzydła posiadały skromniejszy podział dwoma gzymsami i tylko dwoma lizenami. Wszystkie szczyty zakończone były sterczynami. Był to element kompozycyjny elewacji, którym Witkowski i Gawdzik nawiązywali bardzo dosłownie do architektury sakralnej Lublina z XVII wieku oraz kazimierskich spichrzy. W wyniku rozbudowy, w późniejszym okresie wprowadzono lukarny, co pozwoliło na zmianę funkcji poddasza na użytkową, a także zlikwidowano podcienia znajdujące się między ryzalitem głównym a skrzydłami bocznymi.

W 2011r. podjęto decyzję o rozbiórce cennych kulturowo obiektów. W tym samym roku pawilony zostały wpisane na Listę Dóbr Kultury Współczesnej z zastrzeżeniem o pożądanym utrzymaniu obiektu z przywróceniem jego pierwotnego stanu. Na miejscu realizacji Witkowskiego i Gawdzika zostało zaprojektowane nowoczesne centrum naukowe.

 

Żródła:

Danczowska H., Architekt T. Witkowski. Kalendarium życia i twórczości 1904–1986, Lublin 2009.

Lista Dóbr Kultury Współczesnej, Lublin 2011

Zdjęcia: zdjęcia archiwalne udostępnione ze zbiorów Tadeusza Witkowskiego przez p. Halinę Danczowską.