Dobra Kultury Współczesnej

Polskie prawo określa dobra kultury współczesnej jako "niebędące zabytkami dobra kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna" (definicja wg ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z:

• art. 10 ust. 1 pkt 4 "W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z: stanu dziedzictwa kulturowewgo i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.",
• art. 10 ust. 2 pkt 4 "W studium określa się w szczególności: obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.",
• art. 15 ust. 2 pkt 4 "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem: zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej."

Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 "W planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej."
Prace przy obiektach ujętych na liście dóbr kultury współczesnej nie podlegają uzgodnieniom z Miejskim Konserwatorem Zabytków.
Prace nad opracowaniem list dóbr kultury współczesnej na terenie miasta Lublina prowadziła specjalna Komisja powołana do tego celu Zarządzeniem nr 342/2010 Prezydenta Miasta Lublin z dnia 21 maja 2010 r. w sprawie powołania Komisji do spraw Opracowania Listy Dóbr Kultury Współczesnej w Lublinie. W skład Komisji wchodzili specjaliści z różnych dziedzin: architekci, urbaniści i historycy sztuki. Prace Komisji zostały zakończone 8 października 2010 roku.

W okresie powojennym można wyróżnić trzy zasadnicze etapy rozwoju architektury w Polsce:

• 1945-1956 - początkowo budowane są obiekty w duchu modernistycznym, kontynuujące tradycje z lat 30-tych XX w., zaś od pocz. lat 50-tych dominuje kostium socrealistyczny.
• 1956-1989 - architektura późnomodernistyczna
• po 1989 - gdy do głosu dochodzi pluralizm form, a powstające obiekty reprezentują różnorodne formacje stylowe, w zależności od upodobań projektantów i inwestorów.